۱۳۹۰ آبان ۲۲, یکشنبه


شعری نوشته ام.ویرایش یا شاید کنار برود.تصاویر زیبا و زشت.بعضی کلمات را بیرون می کنم اما زبان شعر پابرجاست.می گویند فلان کلمه به شعر ضربه می زند،سطر را پاک می کنم و می بینم بد هم نمی شود؛... بند اولش را می گیرم برای مدتی کنار می گذارم تا بدون وابستگی به سراغش بیایمُ هر جایش را نخواستم خط بزنم؛صد البته دنیای عجیبی است.دنیای شاعری است دیگر.شاید تا کلمات آخر دور بیندازمش،هر کس خواست بردارد به نام خودش ثبت کند.